تو به من نمی مانی و می روی و من هم به تو نمانده ،می روم..
این شده عادت ِ رفت و آمدهای ما...این شده علاقه،عشق...
نه برای عقل تو پذیرفتنیست /نه من، که بمانیم...برای هم...با هم...تفسیرها عوض می شود و ما عوض می شویم و همچنان آن جای ِ خالی آزار می دهد و زخم می شود و باز مسکن می زنیم و راه میا فتیم و...پینه پینه می شود پاهایمان....
یادِ من که نمی رود..یاد ِ تو نمی ماند/ اما/ باز/ راضیَ م ! پر از وسوسه های خود ساخته ام که اگر نباشم، هیچ نیستم...می روم و اثری نمی ماندم مرا و تو را ..  و باز گم می کنم...مانند ِ آن روز ها که نبودی و نبودم ...
دگر بار و دگر باره باز می شوم ز ِ هم..جدا جدا...دلم..سرم...روحم... و تو باز هم هستی،چون رگی صورتی بر شقیقه ام یا بر پاشنه ی آشیل ِ من...داد می زنم و تنوره می کشد سرم که هِی...هِی..هِی...باز گو مکن..بگذار بی تو بمیرم،
در این تکرار ِ بی تو ،
تو شاید برایت مبهم است که من کیستم...بگذار بمیرم تا بدانی
چیستم....های...هـــــــــای..های ِ من / نگون بخت نمی شوی و نمی شوم اگر بگویی
که:"سـاقـی!ما با هم خوشبختیم"
ما با همیم مگر؟مگر خوشبختیم؟
صورت به صورتم می گذاری و نمی بینی که دم به تله ات داده ام و نمی گزی و نمی کشی و
نمی خوری؟
وای به حال ِ ما اگر توانمان یکی شدن نبود...وای به حال ِ ما اگر راهمان تهی شدن نبود !!
و وای که بازی کنیم با لحظه ها و نفهمیم که می گذرد ..
و اینجا در قلبم ٬فضای ِ غریبیست،شبیه یک ماهیچه ی سفت شده می ترسد ! از اینکه تو
نباشی ٬از اینکه حال مرا نداشته باشی ٬احوال ِ مرا نپرسی...شدید می ترسم...
بیا که آمدنت ظهور نیست و بودنت حضور نه ... وجودت مبارک است...بیا ..فقط بیا برای ِ بودنت...سبز بودنت...همین !

+ 12:22 - سـاقـی|